[A Journal of American and Polish Verse]

Current Issue / Obecny Numer

Table of Contents

Introduction: Editors in Conversation
Wstęp. Dyskusja redakcyjna
translated by Ewa Nowak
tłumaczenie Ewa Nowak
translated by Lynn Suh
Joanna Oparek
Monica McClure
tłumaczenie Artur Nowrot
Dead souls
Martwe dusze
Skunk hour
Pora na skunk
translated by Soren Gauger
Joanna Roszak
Still life
Lovepuzzle 3
Lovepuzzle 3
Obituary for Andrzej Wajda
Nekrolog dla Andrzeja Wajdy
Sarah Galvin
tłumaczenie Mikołaj Denderski
On design
The song about being a person
Piosenka o tym jak to jest być osobą
Why "Lexicon Devil" by the germs is better than the entire indie genre
Dlaczego „Lexicon Devil” zespołu germs jest lepszy niż cały gatunek indie
Your name embroidered on it
Z haftem twojego imienia
The language of come
Język szczytu
translated by Lynn Suh
Ilona Witkowska
Dog pillow
Psia poduszka
Bani bani bani bani
Bani bani bani bani
Why "Lexicon Devil" by the germs is better than the entire indie genre
Dlaczego „Lexicon Devil” zespołu germs jest lepszy niż cały gatunek indie
World champions are being asked to remain calm
Mistrzów świata uprasza się o spokój
Legislation on beasts
Ustawa o bestiach
Tommy Pico
tłumaczenie Agata Hołobut
[When a star dies]
[Kiedy umiera gwiazda]
[Is this ad relevant to you?]
[Interesuje Cię ta reklama?]


LYNN SUH: I'm pleased that for the third issue of WIDMA, we tried to thematize our selection of poems, focusing on the body, on different aspects of the body including gender, sexuality, race and racism. In our two previous issues, we were focused on culling exciting new poetry from both sides of the Atlantic, without necessarily relating the two sides. In contrast, the third issue provides our readers with some thematic consistency. All of the poets wrestle with some or all of the issues mentioned above, once considered to be of marginal concern or interest, even of little "literary" merit.

I can't speak for the Polish poetry scene, but in the States, poets like Monica McClure, Sarah Galvin and Tommy Pico, who write on such topics, have become more and more visible as they constitute a new “mainstream”, or at least a very significant alternative stream. What is amazing and exciting for me personally is that their poetry has achieved such visibility and acclaim without compromising on content. There's Monica McClure who tackles, for instance, the topic of abortion and women's reproductive rights, all the while addressing her mixed white-and-Hispanic heritage — indeed each of her poems reads like a fabulous "fuck you" to patriarchy and to white privilege. There's Sarah Galvin who tragicomically focuses on her sexuality and the sexuality of others, writing about masturbation, exchanging bodily fluids and the tenuous relationship between words and an erotically impoverished world. There's Tommy Pico who consciously and conscientiously writes as an NDN poet — as an American “Indian” poet — and mentions this regularly, intentionally coloring the perspective with which we read his so-called “nature” poems; he does so while seamlessly incorporating pop-cultural references, giving his poems a semantically unhinged, schizophrenic quality.

In reading the Polish poets featured in this issue, and in previous issues, I get the sense that there's been a similarly dramatic widening of the mosaic of voices in Poland — there's certainly more than one center in Polish poetry. How have the Polish poets in the current issue contributed to that? What have they contributed?

MARTA KORONKIEWICZ: For the third issue of WIDMA, which concerns topics of physicality and sexuality, we have chosen the works of three female poets: Ilona Witkowska, Joanna Roszak and Joanna Oparek. And so it is probably necessary for us to explain ourselves, as our choice may not be entirely obvious in the first place. There are, in new Polish poetry, both female and male poets who are perhaps more focused on the above topics, and there are female poets who concern themselves specifically with ‘the feminine’ like Barbara Klicka, Joanna Mueller and the entire circle of people connected to the latter’s “feminars” (co-hosted by her).

However, the three poets in this issue, each one in her own distinctive way, speak about the body in a sometimes more, sometimes less direct fashion. Joanna Oparek is without doubt thoroughly explicit, especially in her “Berlin Porn”, a poem which in its many parts offers reflections on the artificial and the natural aspects of one’s sex life. In addition, Oparek is aiming at an erotic poem — a literary form very rarely resorted to in nowadays Polish poetry, as if it carried an instant threat of a cliché. Oparek is fearless poet, which is what I personally like the most about her. Joanna Roszak’s writing, on the other hand, is more subtle, with more attention to detail, more importance attached to places — and the past which they bear witness to (one of her major inspirations is the poetry of Paul Celan). Ilona Witkowska’s poetry, as I am beginning to think about, could be seen as touching upon the question of race, which you have enumerated there, Lynn. The race question, as one can reasonably assume, is far less prevalent in Polish than in American poetry. Nonetheless, Witkowska’s poetry is rooted in fond — rather than doting — empathy, which exceeds the boundary between human and non-human. In her poems the speaker is often identified with the non-human — it experiences fear the way animals do, it’s vigilant and prone to flee, and so is its attention. In a sense Witkowska is exploring the physicality of what is small in size but full of fear.

MAŁGORZATA LEBDA: In response to Marta’s insights, I would like to develop the subject of empathy, which has emerged — appropriately enough — while considering Ilona Witkowska’s poetry. The mindfulness with which the poet looks at ‘the human’ and ‘the non-human’ provokes one to revise one’s thinking of the bodies of those we domesticated. They accompany our daily lives, and their physicality seems to be pushed aside as taboo sometimes, or disregarded. I can see it as a sign of courage, since when the author reveals the truth about the “dog pillow”, it is as if she balances the importance of the elements of both human and non-human worlds, hence we read: “when guests arrive, i slip a case over the dog pillow. i haven’t told anyone, i thought / to myself: why? why should anyone know that two dogs have slept, ate, bled, fallen sick / and died on this very linen where you’re now sleeping? // But from now on, I want all of you to know.” Mixing of orders and the deconstruction of existing hierarchies is what takes place here. The sense of intimacy belonging to non-human and human beings is coalescing, they both become equally important. In one of Sarah Galvin’s poems, “The Language of Come”, we read: “The saddest thing I’ve ever learned / is most people’s come / is a foreign language, / retaining a fraction of its alien beauty / (if you’re lucky) / by the time you’ve learned / what it means. Or worse, / it is calculus.” The bodily fluids which appear in her poems — whether human or not — constitute a reminder that we are all living organisms built in the same way, and any attempts to assess our relative importance are out of place.

PAWEŁ KACZMARSKI: When it comes to Witkowska’s poetry, what interests me most is not what she proposes to be true, for example, the equal status of people and animals. In her poetry, she does not necessarily like to demand something or express moral judgements; she avoids speaking — at least directly — of what one has to and should do, partly due to her formal minimalism, which she consciously embarked upon and sticks to. For me her poetry has more to do with questioning rather than proposing truths — first of all, it questions the sense and validity of separating human and animal experience, the division between me and the other, as well as — what is probably equally important — between a citizen and an immigrant. On the very basic level, however abstract at the same time, the poetry is about our daily, ad hoc decisions helping us to distinguish between some understanding of what is “good”, and some understanding of what is “evil”, about the inherent difficulty as well as necessity of perceiving things in ethical terms. And it may sound like a cliché, if one tries to speak as few words as possible, but Witkowska simply makes it work.

In this way, the poetry of Splendida Realta’s autor is in a sense similar to the poetry of Joanna Oparek, though the latter is considerably different (since for this issue we have tried to choose Polish authors representing distinct manners of literary expression). Oparek, an extraordinarily and boldly (at the same time willfully, humorously and brilliantly) “eroticized” autor, keeps asking about the sense, validity and importance of various ethical choices. Why one “element” of human sexuality is considered “normal” or “esthetic”, and the other is not – why one thing seems natural, whereas some other thing seems artificial - why one thing may seem funny, while another appeals to us.

In Polish poetry nowadays very few people can write good erotic poems; though as a matter of fact very few people write erotic poems anyway (unless we include the type of personal branding displays exhibited by Marcin Świetlicki). Actually, if Oparek wrote traditional “love poetry”, while employing all her linguistic intuition, craft and erudition, she would still create excellent poetry definitely standing out on the Polish poetry scene. Nevertheless, she continues to choose to go the extra mile, approaching the whole sphere of eroticism and human sexuality as a sort of linguistic laboratory, a sphere of unclear prescriptiveness and lacking self-evident divisions; a sphere by way of which one can discuss some fundamental questions of “being human”, avoiding treating it instrumentally.

ML: Upon reading Joanna Oparek’s poems each time I get the impression of having to deal with a strong and at the same time amazingly sensitive (maybe even oversensitive) woman. There is a tendency in her love and erotic poems - to which she has already accustomed us to - to voice romantic ideas of interpersonal relations alongside thoughtful observations on the mutability of human nature, addictions our bodies fall for, conditions of ideal love impossible to meet, as well as substitute ways to satisfy our bodily instincts. In addition to this, it is hardly possible to ignore her use of language: a hypnotizing rhythm and obsessive repetitions are the reasons why I find myself clinging to a poem until the last verse. There is no space for a deep breath, there is passion, intensity, and density which almost feels physical in her poem “Ferrari”: ”Babe I really, I mean really regret that you didn’t want to / you didn’t want to be a man who’s got a lover / who’s got a lover like one who has an addiction or a sports car / a sports car with a drop-top roof is like a woman with a hiked-up skirt”. I like to imagine the way Joanna Oparek would read particular fragments, like the one coming from “Berlin Porn”: “so yeah did you really believe that sex / humane sex could overcome porn”. How much irony would there be in her voice? Her poems are not conclusive, but rather abound in irony and sarcasm, mocking life as if in return for its own mockery. Also, she can skillfully direct attention away from herself, from her own body, as if she disliked the idea of being looked at in certain moments, similarly to Monica McClure when, in “Skunk Hour” she writes: “Perhaps I cry because I can’t believe / how much there is I don’t believe in / Whatever I am please look later”.

The subtlety of Joanna Roszak’s poetry, which Marta has already pointed to, situates her in a stark contrast to Joanna Oparek’s incisive manner of expression. They both speak of the fundamental issue of human nature being put to a test. A test which we very often fail: „they were struck down somewhere afar and done in / they hungered and we gave them no food”. The poet’s mindfulness brings association with a particular fragment from Tommy Pico’s poem “Nature Poem”: “When a star dies, it becomes any number of things / like a black hole, or a documentary.” When on one occasion Roszak writes about death in “obituary for andrzej wajda”, for her it also seems to become “any number of things”. Isn’t this after all what poetry should be? A provocation, an incitement to story-telling about any number of things (repeating metaphorically after the poet), which for me is synonymous with expanding imagination’s scope to its limits. This is accomplished in each poem of the current issue with sensitivity on matters relating closely to the body as Lynn mentioned.

PK: I would not like to make any claims about what poetry should or should not be, I would rather add one thing: what I like about Roszak’s work is how frequently she makes improbable language choices to talk about human sexuality, physicality, or the so called relationships devoid of awkwardness or bias. Roszak is very often consciously unclear, she avoids being excessively emotional, likes to play with words and intuitively follow the sound, she draws inspiration from Celan (especially when it comes to her older poems), formally she is rather economical, often restrained, though not at all melancholic — on the whole her poetry is, by design, very elegant, precise, not so much prone to spontaneity.

And yet, the spontaneity is what we find in Roszak’s work form the get go and it does not seem out of place. Amidst the minimalism, Celan-like focus on language and indirectness in speaking about emotions, we are presented with an abundance of deeply private or intimate insights, plenty of poems precisely discussing permanence and impermanence of certain relationships, including the relationship one has to one’s own body, comments on becoming rooted to and familiar with places, as well as on passion, or death. Roszak deliberately set herself once to an uneasy task — to be precise even if a language seems to constantly drift away from precision — and she has dealt with it so far in a truly spectacular manner.

MK: For a moment I would like to return to Lynn’s initial comment concerning the three American poets who have made it to the literary mainstream - or have managed to constitute a new mainstream. I am not entirely sure about situating Witkowska, Roszak or Oparek in a similar context on the Polish poetry scene - I would not know what exactly the literary mainstream in today’s Poland is. The three Polish authors seem to represent separate styles (Witkowska could be associated with young poetry of engagement, though she stands out quite visibly); although they vary in the number of works published, they all seem like vivid, determined and strong voices. Perhaps for this reason attempting to categorize them seems of lesser importance to me.

They do not need to be labeled as ‘female poets’ in order to give due credit to their presence on the literary scene. The very fact is somehow meaningful to me.

LS: In summing up, I’d like to respond to Marta’s comments about labelling and categorizing poets in the larger scheme of things. There are obvious risks inherent in such indulgent thinking, and I agree that labelling, for example, the Polish poets in this issue as “feminist poets” is one-dimensional, as Joanna Oparek, Joanna Roszak and Ilona Witkowska are each significant and important poets in their own right. Yet, this shouldn’t keep us from highlighting the refreshing fact that their unique sets of concerns connected to the body, and to the female body in particular, are now prominent on the poetic stage, on equal footing (one could almost claim) with the typically “male” perspective(s) on love, sexuality and alienation, and in the case of Tommy Pico, on equal footing with the “white male” voice(s) that one usually associates with American poetry. Of course, some may criticize me for bringing too much identity politics into this discussion, not to mention poetry, but I do so to draw attention to the increasingly diverse mosaic of new voices in poetry, both in Poland and the States. This third issue highlights and, I dare say, celebrates these “other” voices of the mosaic, once marginalized through labels, but now, through such labels, empowered.

LYNN SUH: Cieszy mnie, że wybór wierszy do trzeciego numeru „WIDM” został podyktowany tematem ciała oraz różnych jego aspektów, takich jak gender, seksualność czy kwestia rasy i rasizmu. Podczas prac nad dwoma poprzednimi numerami naszym celem było zebranie fascynującej, nowej twórczości powstającej po obu stronach Atlantyku, lecz niekoniecznie znalezienie dla niej wspólnego mianownika. Tym razem jednak się o to postaraliśmy. Proponowane poetki, oraz jeden poeta, zmagają się z wybranymi spośród wyżej wymienionych zagadnień, niegdyś niepostrzeganych jako godne uwagi i niekojarzonych z tym, co „literackie”.

Trudno mi odnieść się do polskich realiów, lecz w Stanach twórcy tacy jak Monica McClure, Sarah Galvin czy Tommy Pico, którzy poruszają kwestie ciała i seksualności, są coraz lepiej widoczni, stanowią nowy mainstream, a przynajmniej znaczącą alternatywę dla nurtów dominujących obecnie w poezji. Osobiście uważam za wspaniałe i ekscytujące to, że ich twórczość zyskuje uznanie i rozgłos, a przy tym nie traci nic ze swojej bezkompromisowości. Monica McClure porusza tematy aborcji czy praw reprodukcyjnych kobiet, jednocześnie pozostając blisko swoich biało-latynoskich korzeni — każdy jej wiersz jest jak doskonały obelżywy gest w stronę patriarchatu oraz kultury białego przywileju. Sarah Galvin w poetyce tragikomicznej pisze o seksualności własnej i nie tylko, o masturbacji, wymianie płynów ustrojowych oraz o wątłych związkach języka z erotycznie zubożoną rzeczywistością. Tommy Pico w sposób bardzo świadomy pisze z perspektywy swego pochodzenia jako NDN [Indian], czyli Indianina amerykańskiego, o czym regularnie wspomina, celowo naznaczając sposób, w jaki odbierane są jego tzw. wiersze „o przyrodzie”, w które tu i ówdzie wplata motywy z popkultury, przez co jego twórczość wydaje się semantycznie niestabilna, wręcz schizofreniczna.

Lektura polskiej części tego wydania, jak również dwóch poprzednich, rodzi moje przypuszczenie, że również w Polsce poetycka mozaika znacznie się rozrosła — z pewnością istnieje więcej niż jeden punkt ciężkości, wokół którego skupiają się polscy twórcy. Jaki udział w tej zmianie miały trzy polskie poetki obecne w tym wydaniu? Co udało im się wnieść?

MARTA KORONKIEWICZ: Do trzeciego numeru „WIDM” — który ma krążyć wokół tematów cielesności i seksualności — wybraliśmy wiersze trzech poetek: Ilony Witkowskiej, Joanny Roszak i Joanny Oparek. I pewnie potrzeba, żebyśmy się z tych wyborów wytłumaczyli. Nie są one chyba oczywiste. Mamy w nowej polskiej poezji autorów i autorki bardziej może skupionych na tych tematach, mamy poetki bardziej zainteresowane kobiecością (np. Barbara Klicka, Joanna Mueller i całe środowisko skupione wokół współprowadzonego przez nią „feminarium”).

Te trzy poetki jednak — każda inaczej — mówią o ciele równocześnie mniej i bardziej wprost. Joanna Oparek niewątpliwie jest bardzo bezpośrednia — zwłaszcza w poemacie „Berlin Porn Festival”, wieloczęściowym rozważaniu nad kategoriami sztuczności i naturalności życia seksualnego. Dodatkowo, Oparek zwraca się ku formie erotyku — bardzo rzadko realizowanej we współczesnej polskiej poezji, jakby z zasady groziła banałem. Oparek to poetka odważna — i to mi się u niej szczególnie podoba. Roszak dla odmiany pisze bardzo subtelnie, przykłada wagę do detalu, ważne są dla niej miejsca — i ich pamięć (jedną z głównych jej inspiracji jest poezja Paula Celana). Poezję Ilony Witkowskiej można by, tak teraz roboczo myślę, związać z kwestią rasy, o której, Lynnie, wspomniałeś. Tematyka rasowa jest, z wiadomych przyczyn, dużo mniej obecna w polskiej niż w amerykańskiej poezji, twórczość Witkowskiej jednak bazuje na czułej — ale nie czułostkowej — empatii, która ma u niej często charakter gatunkowy. Podmiot jej wierszy wielokrotnie utożsamia się z nieludzkim — przeżywa zwierzęcy strach, jego uwagę organizuje spłoszona czujność. W pewnym sensie Witkowska bada fizyczność tego, co małe i wystraszone.

MAŁGORZATA LEBDA: Nawiązując do rozpoznań Marty, chciałam rozwinąć temat empatii, który pojawił się — celnie — przy wierszach Ilony Witkowskiej. Uważność, z jaką poetka przygląda się temu, co ludzkie i pozaludzkie, prowokuje do zrewidowania swojego stosunku wobec ciał tych, których oswoiliśmy, którzy towarzyszą nam często w codzienności, a których cielesność bywa przedmiotem tabu lub też bywa bagatelizowana. Widzę w tym odwagę, bowiem kiedy autorka ujawnia prawdę o „psiej poduszce”, to jakby zrównuje ważność tego, co przynależne do świata pozaludzkiego, z tym, co ludzkie. Czytamy: „kiedy przyjeżdżają goście, oblekam im psią poduszkę. nie mówiłam nikomu, myślałam sobie: po co? po co ktoś / ma wiedzieć, że dwa psy spały, jadły, krwawiły, chorowały i zdechły, w tej samej pościeli, co ty teraz śpisz? // ale od dzisiaj chcę, żebyście wszyscy wiedzieli”. Mieszanie porządku i dekonstruowanie zastanych hierarchii, to dzieje się w tych wierszach. Intymność istot pozaludzkich i ludzkich miesza się, jest tak samo ważna. W jednym z wierszy („Język szczytu”) Sarah Galvin pisze: „Najsmutniejszą rzeczą, jakiej się dowiedziałam / jest to, że sperma większości ludzi/ to obcy język, / który przechowuje ułamek cudzoziemskiego piękna / (jeśli masz szczęście) / póki się nie dowiesz / co oznacza. Albo gorzej, / to całki i różniczki”. Płyny ustrojowe eksponowane w tych utworach — nieważne, czy ludzkie czy pozaludzkie — przypominają, że wszyscy jesteśmy organizmami zbudowanymi w ten sam sposób, i nie ma tu miejsca na wartościowanie.

PAWEŁ KACZMARSKI: Mnie u Witkowskiej najciekawsze wydaje się to, co poza postulatami - również postulatem jakiegoś zrównania statusu ludzi i zwierząt. Jej poezja w ogóle nieszczególnie lubi czegoś żądać czy moralizować; unika mówienia — przynajmniej wprost — o obowiązkach i powinnościach, trochę ze względu na formalny minimalizm, na który poetka świadomie się zdecydowała i który bardzo konsekwentnie w kolejnych wierszach podtrzymuje. Dla mnie to raczej poezja kwestionująca niż postulująca: kwestionująca przede wszystkim racjonalność i zasadność podziałów między człowiekiem a nie-człowiekiem, ja i innym, a także — co równie istotne — między obywatelem a imigrantem. Na najbardziej fundamentalnym, choć zarazem abstrakcyjnym, poziomie, to poezja o codziennym, doraźnym ustanawianiu rozróżnień między jakoś rozumianym „dobrem” i jakoś rozumianym „złem”. O trudności, a zarazem niezbędności etycznych rozróżnień. I może wydawać się to banałem, gdy staramy się powiedzieć coś w takim ogromnym skrócie — ale Witkowskiej zwyczajnie się to udaje.

Pod tym względem wiersze autorki „Splendida realta” jakoś łączą się z poezją Joanny Oparek - poezją zasadniczo jednak od Witkowskiej różną (do tego numeru staraliśmy się bowiem wybrać ze strony polskiej przedstawicielki różnych literackich dykcji). U Oparek, autorki jak na współczesną polską poezję niezwykle odważnie (a zarazem przewrotnie, dowcipnie, błyskotliwie) „rozerotyzowanej”, ciągle pyta się o sens, zasadność czy ważność różnych etycznych podziałów. Dlaczego dany „element” ludzkiej seksualności uważamy za „normalny” bądź „estetyczny”, a jakiś inny nie; dlaczego to wydaje nam się naturalne, a tamto sztuczne; dlaczego jedno wydaje nam się śmieszne, inne pociągające.

We współczesnej polskiej poezji bardzo mało osób pisze dobre erotyki; ale w gruncie rzeczy mało osób pisze erotyki w ogóle (chyba że zaliczymy do tego gatunku czy konwencji autokreacyjne popisy w stylu Marcina Świetlickiego). I w sumie, gdyby Oparek pisała tradycyjne „wiersze o miłości”, tylko z całym swoim językowym wyczuciem, warsztatem i oczytaniem, to nadal byłyby świetne, zdecydowanie wyróżniające się na tle polskiej poezji, wiersze. Ale ona decyduje się nieustannie na coś więcej: na traktowanie całej sfery erotyki i ludzkiej seksualności jako swoistego językowego laboratorium, jako sfery niejasnej normatywności i nieoczywistych podziałów, przez którą mówić można o fundamentalnych problemach „bycia człowiekiem”, jednocześnie nie traktując jej zupełnie instrumentalnie.

ML: Czytając wiersze Joanny Oparek, każdorazowo mam wrażenie, że obcuję z silną, a jednocześnie niezwykle czułą (może nawet nadwrażliwą) kobietą. Jej wiersze miłosne i erotyki to — do czego już przyzwyczaiła nas poetka — nie tylko głos w sprawie romantycznych wyobrażeń o stosunkach międzyludzkich. Jest w nich też głębszy namysł nad zmiennością natury ludzkiej, nad uzależnieniami, w jakie podpadają nasze ciała, nad niemożliwymi do spełnienia warunkami miłości idealnej, a także nad próbami sztucznego zaspokojenia cielesnych instynktów. Nie sposób też pozostać obojętnym na to, jak autorka „Czerwi” pracuje w języku. Hipnotyzujący rytm i obsesyjne powtórzenia powodują, że wiersz trzyma mnie przy sobie do końca. Nie ma tu miejsca na głębszy oddech — jest pasja i intensywność, gęstość niemal cielesna: „Kochanie tak bardzo naprawdę bardzo żałuję że nie chciałeś / nie chciałeś być mężczyzną który ma kochankę / który ma kochankę tak jak ma się nałóg albo sportowe auto / sportowe auto z odkrytym dachem jest jak kobieta z podwiniętą sukienką...”(„Ferrari”). Lubię wyobrażać sobie, w jaki sposób Joanna Oparek czytałaby konkretne fragmenty, jak ten z poematu „Berlin Porn”: „(...) no nie czy naprawdę wierzył pan że seks / ludzki seks może wygrać z porno (...)”. Ile ironii byłoby w jej głosie? Poetka nie jest w tych wierszach kategoryczna, umiejętnie miesza sarkazm, ironię, niejednokrotnie drwi z życia, jakby rewanżując się mu za to samo. Potrafi również zręcznie odwrócić w wierszach uwagę od swojego ja, od swojej cielesności, jakby chciała, aby nie przyglądać się jej w konkretnych momentach, podobnie jak Monica McClure, która pisze: „(...) Może płaczę bo nie mogę uwierzyć / w liczbę rzeczy w które nie wierzę / Czymkolwiek jestem proszę popatrz później” („Pora na skunk”).

Subtelność wierszy Joanny Roszak, na którą zwróciła już uwagę Marta, stawia twórczość poetki w wyraźnym kontraście do mocnej frazy Joanny Oparek. Obie mówią o sprawach zasadniczych, fundamentalnych: o naturze ludzkiej i wystawianiu jej na próbę. Próbę, z której niejednokrotnie nie wychodzimy zwycięsko: „byli zżęci odlegli i postradani / byli głodni a nie daliśmy im jeść (...)” („Przyszli niedokonani”). Uważność poetki wywołuje asocjacje z fragmentem wiersza Tomma Pico („Liryka przyrody — fragment”): „Kiedy umiera gwiazda to materiał na parę spraw/ takich jak czarna dziura albo dokument (...)”. I kiedy poetka pisze w jednym z wierszy o ludzkim umieraniu („nekrolog dla andrzeja wajdy”), to też jest to dla niej „materiał na parę spraw”. Bo czy nie właśnie tym powinna być poezja? Prowokacją, impulsem do opowiedzenia o — metaforycznie powtarzając za poetą — kilku sprawach, co dla mnie jest jednoznaczne z poszerzaniem pola wyobraźni, do granic możliwości. To poszerzanie pola wyobraźni realizowane jest — w każdej propozycji poetyckiej tego numeru „WIDM” — z wyczuleniem, jak zaznaczył Lynn, na sprawy bliskie ciału.

PK: Nie pokuszę się o tezę, czym powinna bądź nie powinna być poezja, ale dodałbym jedną rzecz w kwestii Roszak: podoba mi się u niej to, jak często ludzką seksualność, cielesność czy tak zwane związki bez poczucia niezgrabności czy tendencyjności wplata w język, wydawałoby się, do mówienia o takich sprawach niekoniecznie przystający. Roszak jest często i świadomie nieprzejrzysta, unika rozemocjonowania, lubi gry słów i intuicyjne podążanie za brzmieniem. Mocno inspiruje się (szczególnie w starszych wierszach) Celanem, jest formalnie dość oszczędna, często wyciszona, choć nie melancholijna — to w sumie poezja w punkcie wyjścia bardzo elegancka, bardzo precyzyjna, niekoniecznie skłonna do spontaniczności.

A jednak — tę spontaniczność znajdujemy u Roszak niemal od razu i zupełnie nas nie razi. Bo w tej stawiającej na minimalizm, podszytej Celanem — bardzo „językowej” i unikającej mówienia wprost o emocjach — poezji dostajemy mnóstwo obserwacji ze sfery głęboko prywatnej czy intymnej, mnóstwo wierszy mówiących bardzo konkretnie o trwałości i nietrwałości różnych relacji, również do własnego ciała, o zakorzenianiu się i oswajaniu miejsc, a także o namiętności czy śmierci. Roszak celowo postawiła kiedyś przed sobą zadanie bardzo trudne — mówić konkretnie w języku, który, zdawałoby się, od konkretności ciągle ucieka. I wykonuje je cały czas w sposób naprawdę spektakularny.

MK: Chciałabym jeszcze na moment wrócić do otwierającej wypowiedzi Lynna, który wskazał, że trojgu amerykańskich poetów udało się wejść do poetyckiego mainstreamu — czy ustanowić nowy mainstream. Nie jestem pewna, jak w tym kontekście określić pozycje Witkowskiej, Roszak czy Oparek na polskiej scenie poetyckiej — dlatego, że nie wiem, czym dzisiaj miałby być w Polsce poetycki mainstream. Wszystkie trzy wspomniane autorki tworzą raczej osobne dykcje (Witkowską można połączyć z nurtem zaangażowania w młodej poezji, ale i tu mocno się wyróżnia); mimo różnego dorobku — liczonego w wydanych książkach — jawią się jednak jako wyraziste, konsekwentne, pewne głosy. I być może dlatego kwestia ich przynależności — lub nie — do jakiegoś mainstreamu wydaje mi się drugorzędna. To trzy poetki, których twórczości nie trzeba nazywać „poezją kobiecą”, by wskazać jej istotne miejsce na poetyckiej scenie. I jakoś sam ten fakt wydaje mi się ważny.

LS: Podsumowując, chciałbym odnieść się do wniosków Marty dotyczących kategoryzowania twórczości i sytuowania twórców względem jakichś ogólnych tendencji. Takie myślenie, choć do pewnego stopnia kuszące, niesie ze sobą niewątpliwie ryzyko; zgadzam się, że ujęcie owych trzech polskich poetek we wspólne ramy feminizmu byłoby jednowymiarowe, gdyż Joanna Oparek, Joanna Roszak i Ilona Witkowska są same w sobie znaczącymi i ważnymi przedstawicielkami środowiska twórczego. Nie powinno nas to jednak powstrzymać przed pewną refleksją, która pachnie świeżością, a mianowicie, że kwestie związane z ciałem, a w szczególności z kobiecym ciałem, zajmują obecnie istotne miejsce wśród zagadnień, którymi zajmuje się poezja, na równi (można by się niemal pokusić o to stwierdzenie) z typowo „męskim” punktem widzenia i sposobem patrzenia na miłość, seksualność czy obcość; nieco inaczej jest w przypadku Tommy’ego Pico, którego twórczość widzę jako przeciwwagę dla narracji „białych mężczyzn”, zwykle kojarzonych z poezją amerykańską. Rzecz jasna mogę się spotkać z zarzutem o uprawianie polityki tożsamościowej na kanwie obecnej dyskusji, lecz moją intencją jest, aby zwrócić uwagę na coraz większą różnorodność w mozaice nowych głosów w poezji zarówno amerykańskiej, jak i polskiej. Niniejszy, trzeci numer, akcentuje — powiem więcej: celebruje — tę „inną” twórczość, niegdyś marginalizowaną przez swoją przynależność, lecz teraz dzięki niej umocnioną.

tłumaczenie / Ewa Nowak

Joanna Oparek

profile photo of Joanna Oparek

Joanna Oparek is a Polish poet, novelist and playwright. She graduated from the Faculty of Psychology at the Jagiellonian University and made her literary debut in the newsmagazine Przekrój with a serial novel. She is the author of three books of poetry: Po kostki w niebie (2003), Czerwie (2012), Berlin Porn (2015); three novels: Mężczyzna z kodem kreskowym (2004), Jesień w Nowym Jorku (2006), Loża (2012); and a play Projekt Ameryka (2010). She also produces independent theatre in Krakow in collaboration with Otwarta Pracownia Gallery.

Joanna Oparek jest polską poetką, pisarką i dramatopisarką. Ukończyła psychologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała w Przekroju, powieścią w odcinkach. Opublikowała tomy poetyckie: „Po kostki w niebie” (2003), „Czerwie” (2012), „Berlin Porn” (2015), powieści: „Mężczyzna z kodem kreskowym”(2004), „Jesień w Nowym Jorku”(2006), „Loża” (2012) oraz sztukę teatralną „Projekt Ameryka” (2010). We współpracy z Galerią Otwarta Pracownia, tworzy niezależną scenę teatralną w Krakowie.


Ich oczy są jak lusterka tanie okrągłe lusterka kupowane w kiosku
żaden widok nie zmieści się tu i nie można w twarz sobie spojrzeć
niczego nie da się poprawić niczego pokazać skazana na fragment
złapana na istnieniu w kawałkach przebłyskach powtarzam tylko
jedynie ćwiczę to czym jestem w ich oczach które mnie nie widzą
to czym jestem w ich oczach które trzymam w ręku obracam nimi
myślę to tanie lusterka gwarantują jedynie siedem lat nieszczęścia
rozsypują się na trójkąty tak niegroźne ostrza wyrywkowych ocen
w ich oczach nawet moje usta nie mieszczą się w całości te słowa
nie mieszczą się w moich ustach i kiedy patrzą na mnie nie mówię
jedynie odpowiadam im a moja odpowiedź jest niepełna jak błysk
jasna jak pękniecie i dźwięczna jak upadek zrobię to na ich oczach


Their eyes are like cheap mirrors round mirrors bought at a newsstand
no vista fits within them there’s no glancing at yourself in the face
nothing can be touched up nothing can be shown I’m sentenced
to being a fragment caught in existence in pieces in flashes invisible
I merely repeat merely practice what I am in their eyes
what I am in their eyes which I grasp in my hand and toy with
I think that cheap mirrors merely guarantee seven years of bad luck
they break apart into triangles into such harmless blades of random
judgements and my mouth finds little room in their eyes these words
have no place in my mouth when they look at me I’m muted
I merely answer them and my answer’s incomplete like a flash
bright like a fissure resonant like a fall I’ll do it in front of their eyes


Kochanie tak bardzo naprawdę bardzo żałuję że nie chciałeś
nie chciałeś być mężczyzną który ma kochankę
który ma kochankę tak jak ma się nałóg albo sportowe auto
sportowe auto z odkrytym dachem jest jak kobieta z podwiniętą sukienką
podwiniętą sukienką wskazuje kierunek jazdy i tempo akcji przyspiesza jak auto
jak auto na autostradzie zmienia pas wymija inne wolne
inne wolne kobiety kochałyby Cię pewnie trochę wolniej
trochę wolniej robiłbyś to samo z nimi Kochanie czemu nie
czemu nie Kochanie powiedz mi dlaczego nie chciałeś
nie chciałeś wjechać mi prosto w latarnię być mężczyzną w sportowym aucie
w sportowym aucie z chromowanymi felgami z nałogami i sportową kochanką
sportową kochanką w czerwonym Ferrari
w czerwonym Ferrari z obiciami z jasnej skóry
jasnej skóry tej zdziry czułam to dotykałeś niechętnie
dotykałeś niechętnie tak lekko była taka rozgrzana
taka rozgrzana słońce zalewało ją robiło jej dobrze
jej dobrze robiło ci tak źle
tak źle robiłeś mi Kochanie to musiała być prawdziwa miłość
prawdziwa miłość nie chciała żeby moje usta były czerwonym Ferrari


Babe I really, I mean really regret that you didn’t want to
you didn’t want to be a man who’s got a lover
who’s got a lover like one who’s got an addiction or a sports car
a sports car with a drop top roof is like a woman with a hiked-up skirt
a hiked-up skirt directs the flow of traffic and the pace of action speeds up like a car
like a car changing lanes on the highway passing others singly
other single women would certainly love you a bit more cautiously
a bit more cautiously you’d do the same with them babe so why not
why not babe tell me why you didn’t want to
you didn’t want to make straight for me by the streetlamp and be a man in a sports car
in a sports car sporting chrome wheels a man with addictions and a sporty lover
a sporty lover in a red Ferrari
in a red Ferrari with upholstery of light skin
the light skin of a whore and I felt your half-hearted touch
your half-hearted touch so slight while she was feverish
so feverish the sun flooded her and pleasured her
it pleasured her and for you it did no good
no good you’ve done me babe it must’ve been true love
true love didn’t want my lips to be the red Ferrari

Monica McClure

profile photo of Monica McClure

Monica McClure is a writer and performer based in New York. She has published a book of poems Tender Data (Birds LLC, 2015) and two chapbooks Mala (Poor Claudia, 2014) and Mood Swing (Snacks Press, 2013). She has an MFA in poetry from New York University.

Monica McClure jest pisarką i performerką mieszkającą w Nowym Jorku. Autorka tomu poetyckiego Tender Data (Birds LLC, 2015) i dwóch tomików z opowieściami Mala (Poor Claudia, 2014) i Mood Swing (Snacks Press, 2013). Ukończyła MFA na kierunku Creative Writing na Uniwersytecie Nowojorskim.

Dead Souls

Religious men will try to tell you
that every abortion is special
and to some extent I agree
I was inconsolable when I missed prom
and had to pay a woman to pretend
to be my mother so I could
obtain parental consent
Every citizen of this world is on trial
I’m learning to speak legalese
as I stroll through civil law like
a gamine through a sample sale
Kendra said she knew a doctor
who would perform abortions for minors
as long as you didn’t tear up
during the ultrasound
I looked all over Houston for him
getting fatter and richer as I went
This all could have been avoided if I’d
convinced an over-18-year-old
to sell me her birth control
if my mother wasn’t a Christian
and if the nurse hadn’t insisted that Kendra
swallow the morning after pill
in front of her as I waited
in the parking lot of T.J. Maxx
It wasn’t my prom exactly
I was a freshman invited by
my upper-class boyfriend
Gulp your items down
the nurse said
If there’s one thing I’ve learned
from watching Snapped it’s don’t
be a woman on trial
Outside the clinic
my poverty makes me brash
Now that I’m free I can go
to the Diane von Furstenberg party
sponsored by Veuve Cliquot
in droll Easthampton
I’m not a wise man
I’m too fertile for that
But I can tell you that some abortions
are more convenient than others
and I’ve taken notes on how not to
be a poor soul

Martwe dusze

Dewoci będą próbowali ci wmówić
że każda aborcja jest wyjątkowa
i do pewnego stopnia się zgadzam
Byłam niepocieszona, gdy przegapiłam studniówkę
musiałam wynająć kobietę do grania
mojej matki żebym mogła
uzyskać pozwolenie rodzica
Każdy obywatel tego świata stoi przed sądem
uczę się prawniczego żargonu
wędrując przez kodeks cywilny jak
chłopczyca na wyprzedaży próbek
Kendra mówiła, że zna doktora
który wykonuje aborcje u nieletnich
jeśli tylko się nie popłaczesz
podczas USG
Szukałam go po całym Houston
tyjąc i bogacąc się przy tym
Można było tego uniknąć gdyby
udało mi się namówić jakąś pełnoletnią
żeby mi sprzedała swoje tabletki antykoncepcyjne
gdyby moja matka nie była chrześcijanką
a pielęgniarka nie uparła się że Kendra
musi połknąć pigułkę dzień po
w jej obecności kiedy ja czekałam
na parkingu przed T.J. Maxx
Właściwie to nie była moja studniówka
byłam pierwszoklasistką zaproszoną
przez chłopaka z wyższej klasy
Połknij swoje lekarstwa
powiedziała pielęgniarka
Jeśli czegoś się nauczyłam
oglądając Kobiety, które zabijają to nie być
kobietą stojącą przed sądem
Przed kliniką
moje ubóstwo czyni mnie bezczelną
Teraz gdy jestem wolna mogę iść
na imprezę Diane von Fürstenberg
sponsorowaną przez Veuve Clicquot
w zabawnym Easthampton
Nie jestem mędrcem
jestem na to zbyt płodna
Ale mogę powiedzieć że niektóre aborcje
są bardziej wygodne od innych
i że zrobiłam notatki z tego jak nie być
biedną duszyczką

Skunk Hour

I am starting to have fun
Some people are on their honeymoon because they have salaries
paid vacations and sick days
Some people are squeezing out the afterbirth
in their hospital beds and feeling ok
Another way of saying I don’t agree is saying I don’t believe in it
My boyfriends is patting me on the back with strokes of conciliation
His phone is always buzzing with sexless missives
I don’t believe in intentions in this neoliberal context
pitted binaries of male universality stroked by Uma Thurman’s scream
I don’t have an age just suspension and Millay
I would rather flirt with a hick than be a female lumpy space
How many times have you seen the word noble in front of intentions
That’s the problem with intentions
They are bourgeois they are in English
and will drive you to drink
miles of millstones
Perhaps I cry because I can’t believe
how much there is I don’t believe in
Whatever I am please look later

Pora na skunk

Zaczynam się dobrze bawić
Niektórzy mają miesiąc miodowy bo dostają wypłaty
płatne urlopy i chorobowe
Inni wyciskają z siebie łożysko
w szpitalnych łóżkach i czują się nieźle
Innym określeniem na nie zgadzam się z tym jest nie wierzę w to
Mój chłopak pojednawczo głaszcze mnie po plecach
W telefonie brzęczą mu bezpłciowe komendy
Nie wierzę w intencje w tym neoliberalnym kontekście
dziobate opozycje binarne męskiej uniwersalności pieszczone krzykiem Umy Thurman
Nie mam wieku tylko zawieszenie i Millay
Wolę flirtować z wieśniakiem niż być kobiecą grudkowatą przestrzenią
Ile razy widzieliście słowo szlachetne przed intencjami
Taki jest z nimi problem
Są burżuazyjne są po angielsku
prowadzą do picia
mil kamieni młyńskich
Może płaczę bo nie mogę uwierzyć
w liczbę rzeczy w które nie wierzę
Czymkolwiek jestem proszę popatrz później

Joanna Roszak

profile photo of Joanna Roszak

Joanna Roszak is a poet and a founder of numerous high school and university students’ initiatives. She is a co-founder and vice-president of Józef Rotblat Foundation. She is a scholar at the Institute of Slavic Studies at the Polish Academy of Sciences. She recently published Miejsce i imię. Poeci niemieckojęzyczni żydowskiego pochodzenia [Place and Name: German-Speaking Poets of Jewish Descent.], as well as Słyszysz? Synagoga. Wychodząc spod poznańskiej synagogi na Woronieckiej [Can You Hear It? It’s the Synagogue: Stepping Out of the Poznań Synagogue at Woroniecka Street].

Joanna Roszak jest poetką i inicjatorką wielu akcji dla młodzieży szkolnej i studenckiej. Współfundatorka i wiceprezeska Fundacji Józefa Rotblata. Pracuje jako adiunkt w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk. Ostatnio wydała „Miejsce i imię. Poeci niemieckojęzyczni żydowskiego pochodzenia” oraz „Słyszysz? Synagoga. Wychodząc spod poznańskiej synagogi przy Wronieckiej”.


ludzie powinni dobierać się w pary
by nie zasypiać pojedynczo
pary są parami na sen na pewno
powiedziała mu że tężeje jak beton
i że się topi jak tiul i że o tym wie

still life

people should pair up
to keep from sleeping alone
couples are couples for sleeping for certain
she told him he sets like concrete
and he sinks like suede and he knows it’s true

lovepuzzle 3

kiedy w zawiłym lecie czarnych czereśni
nie zgadzają się pierwsze litery naszych imion
w porze deszczu w jednym kierunku jak płynąca woda
twoje kiedyś jest teraz a twoje gdzieś tutaj
co weźmiesz z równika twoja rzecz
alpy na tin pan alley czekają otworem
tak umierają ptaki spadają saltami w zapadnię
liście ząbkują rzęsisty śnieg wysycha odbija się od poręczy
jak możesz mnie nieść skoro cię tu nie ma?

lovepuzzle 3

when the first letters of our names don’t conform
with each other in the baffling summer of black cherries
in the time of rain one directional like streaming water
your then is now and your somewhere here
and what you’ll cull from the equator is yours
the alps in tin pan alley await openly
so birds die somersaulting through the trapdoor
leaves are teething lashing snow is drying ricocheting off the handrail
how can you carry me if you’re not here?

Sarah Galvin

profile photo of Sarahgalvin

Sarah Galvin is the author of Ugly Time, The Three Einsteins and The Best Party of our Lives; contributor to The Guardian, Vice Magazine, The Stranger, and City Arts. She has an MFA in poetry from the University of Washington.

Sarah Galvin jest autorką tomów The Ugly Time (Gramma, 2017) i The Three Einsteins (Poor Claudia, 2014), oraz zbioru esejów The Best Party of Our Lives (Sasquatch, 2015); pisze do The Guardian, Vice Magazine, The Stranger, oraz City Arts. Ukończyła MFA na kierunku Creative Writing na Uniwersytecie Waszyngtońskim.

On Design

It’s an ugly time to be alive.

All day, two enormously fat guys

stand on the corner outside my apartment, smoking,

but I’m so distracted by the hideous condo that has just gone up next door

I can’t watch them

while I masturbate.

O wzornictwie

W brzydkich czasach żyjemy.

Cały dzień dwóch potwornie grubych gości

stoi na rogu ulicy przed moim domem, paląc,

ale tak bardzo rozprasza mnie wstrętny apartamentowiec, który właśnie postawili

że nie mogę się im przyglądać,

kiedy się masturbuję.

Your Name Embroidered on It

There will be a meteor shower at 3 A.M., this Kate Bush
album is good,

Nick, who I sort of knew, died yesterday — I tell you anything.

I told you when a guy in Pioneer Square yelled at me, “Someone just
died back there!”
I heard sirens, then he added, “Ya got a nice butt!”

I could think of no better response to death.

I told you that when Nick died I pulled his old bag, embroidered with his
nickname, “Fingers,” from under my bed and cried,

thinking of a painting he made

of a refrigerator with a forest inside it.

I told you the lace of peeling gray paint

surrounding an electrical meter

which no one else would notice but you

made me feel like a moderately-priced car

rattling from outrageously

loud, clear speakers.

All these words would be depleted by your absence like the word
“Fingers” on that bag.

I could walk around complimenting strangers’ butts, except “butts” would
mean something different if you died, and so would “compliments.”

wouldn’t know what to pull from under my bed or put back.

Z haftem twojego imienia

O trzeciej nad ranem będzie deszcz meteorytów, ten album Kate Bush jest
Nick, którego w sumie znałam, wczoraj umarł — mówię ci różne takie.

Powiedziałam ci, jak przy Pioneer Square gość krzyknął do mnie „Ktoś tam
właśnie umarł!”
Słyszałam syreny, potem dodał „Zgrabny masz tyłek!”

Nie wymyśliłabym lepszej reakcji na śmierć.

Powiedziałam ci, że gdy Nick umarł, wyciągnęłam jego starą torbę z haftem jego
ksywki, „Fingers”, spod łóżka i płakałam,
myśląc o tym namalowanym przez niego obrazie,
na którym była zamrażarka z lasem w środku.

Powiedziałam ci, że koronka z pozłuszczanej szarej farby
wokół licznika prądu,
której nikt poza tobą by nie dostrzegł
sprawiła że poczułam się jak nie za drogi samochód
z klekotem wytaczający się z wściekle
i wyraźnie dających głośników.

Wszystkie te słowa stracą przez brak ciebie, jak słowo „Fingers”
na tamtej torbie.

Mogłabym łazić i składać wyrazy uznania cudzym tyłkom, tyle że „tyłki” znaczyłyby
co innego, gdybyś umarła, no i inne „wyrazy” bym składała.

pojęcia bym nie miała, co wyciągnąć spod łóżka, co schować.

Ilona Witkowska

profile photo of Ilona Witkowska

Ilona Witkowska debuted with her book of poems splendida realta (WBPiCAK 2012), which won the Silesius Poetry Award for best first collection. She has a degree in Cutural Studies from the University of Wrocław, and is currently living in Sokołowsko.

Witkowska debiutowała książką „splendida realta” (WBPiCAK, Poznaniu 2016), za którą otrzymała nagrodę poetycką Silesius w kategorii debiut roku; ukończyła studia kulturoznawcze na Uniwersytecie Wrocławskim; mieszka w Sokołowsku.

psa poduszka

kiedy przyjeżdżają goście, oblekam im psią poduszkę. nie mówiłam nikomu, myślałam sobie: po co? po co ktoś ma wiedzieć, że dwa psy spały, jadły, krwawiły, chorowały i zdechły, w tej samej pościeli, co ty teraz śpisz?

ale od dzisiaj chcę, żebyście wszyscy wiedzieli.

dog pillow

when guests arrive, i slip a case over the dog pillow. i haven’t told anyone, i thought to myself: why? why should anyone know that two dogs have slept, ate, bled, fallen sick and died on this very linen where you’re now sleeping?

But from now on, I want all of you to know.


kiedy zapytasz, gdzie mieszkam, potrafię podać tylko:
duży pokój, stół, pod stołem. albo: kolor zielony. albo: zima.

te ładniejsze fragmenty to styropian i farbka. przejdą i sprzątną.
zostaną okna, przez które nikt nie wygląda i kwiaty starych ludzi:

geranium, pelargonie.


when you ask where i live, i only manage to say:
a large room, a table, under the table. or: the color green. or: winter.

the more beautiful bits are styrofoam and paint. they’ll come by and
reclaim them.
the windows will remain, through which no one looks, and old people’s flowers:

geranium, cranesbills.

Tommy Pico

profile photo of Tommy Pico

Tommy “Teebs” Pico is author of IRL(Birds LLC, 2016), Nature Poem (Tin House Books, 2017), and Junk (forthcoming 2018 from Tin House Books). He was a Queer/Art/Mentors inaugural fellow, 2013 Lambda Literary fellow in poetry, and 2016 Tin House summer poetry scholar. Originally from the Viejas Indian reservation of the Kumeyaay nation, he now lives in Brooklyn where he co-curates the reading series Poets With Attitude (PWA) with Morgan Parker, co-hosts the podcast Food 4 Thot, and is a contributing editor at Literary Hub.

Tommy “Teebs” Pico jest autorem dwóch tomów poezji IRL (Birds LLC, 2016) i Nature Poem (Tin House Books, 2017), a kolejny tom pt. Junk ukaże się w 2018 r. nakładem Tin House Books. Stypendysta Queer/Art/Mentors, oraz Lambda Literary (2013), oraz uczestnik letnich warsztatów Tin House (2016). Pochodzi z rezerwatu indiańskiego Viejas plemienia Kumeyaay, obecnie mieszka w Brooklinie, gdzie wspólnie z Morganem Parkerem prowadzi serię spotkań czytelniczych Poets With Attitude (PWA); współtworzy również audycję Food 4 Thot, oraz jest jednym z redaktorów Literary Hub.

[Stars are characters]

from Nature Poem
originally published in Public Pool

Stars are characters
in the tome of the night sky, which I shd work more at deciphering but no
I’ll just sit here and think abt the sequel to A Beautiful Mind I just invented called A Ugly Bag

and literally can’t stop giggling to myself in the cool quiet office like it’s bad like it’s a high school math test someone farted situation

Tracing shapes in the stars is the closest I get to calling a language mine:

The Ripening Mango. Three Snaps in a Z Formation. Amy Winehouse.

Naming is basic an audacious, a claim

My ideal power-couple name is TomCula bc I’m pretty sure that ancient horror faggot could get it, plus I’m into upward mobility, know my way around caskets, and wd love to mist myself thru doors

I sit in the cool quiet office and invent myself some laughs in an attempt to maneuver from a sticky kind of ancestral sadness bein a NDN person in occupied America, and the magic often works

until I think why is it so damn hard to spell maneuver and why does it always look wrong my great grandparents had almost no contact with white ppl like the shutter of a poem is the only place where I can illusion myself some authority

Everyone remembers the weather when discovering a body.

I think it’s perfectly natural to look skyward.

[Gwiazdy to znaki]

Liryka przyrody – fragment
opublikowany w czasopiśmie Public Pool

Gwiazdy to znaki
w tomie nocnego nieba, które powinienem lepiej rozczytać ale nie
będę tu siedział i myślł o sequelu Pięknego umysłu na który wpadłem nazywa się Brzydki tobół

i dosłownie nie mogę przestać chichotać w cichej przestrzeni biurowej powaga jakaś masakra jakby ktoś
pierdnął na teście z matematyki

Kiedy tropię kształty gwiazd najbliżej mi do tego, żeby nazwać język własnym:

Dojrzewające Mango. Three Snaps in a Z Formation. Amy Winehouse.

Nazywanie to podstawa tupet roszczenie

Dla mnie idealna ksywa dla superpary to TomCula bo sądzę że ta prastara gotycka ciota by się uśmiała, plus kręci mnie awans społeczny, plus jestem niezły w trumnach i chętnie poprzenikałbym drzwi jak mgiełka

Siedzę w cichej przestrzeni biurowej i silę się na ubaw, żeby się jakoś wymanewrować
z tego grzęzawiska rodowego smutku bo jestem INDem w okupowanej Ameryce, i magia
często działa

dopóki nie pomślę czemu tak nieziemsko trudno napisać słowo grzęzawisko i czemu to nigdy ciekawie nie wygląda że moi pradziadkowie mieli chyba zero kontaktu z białymi ldźmi jakbym tylko w migawce wiersza umiał sobie wymajaczyć trochę władzy

Każdy mśli o pogodzie kiedy znajduje ciało.

Sądzę że patrzenie w niebo jest całkiem naturalne.

[You can't be an NDN person in today's world]

from Nature Poem
originally published in Out magazine

You can’t be an NDN person in today’s world

and write a nature poem. I swore to myself I would never write a nature poem. Let’s be clear, I hate nature—hate its guts

I say to my audience. There is something smaller I say to myself:

I don’t hate nature at all. Places have thoughts—hills have backs that love being stroked by our eyes. The river gobbles down its tract as a metaphor but also abt its day. The bluffs purr when we put down blankets at the downturn of the sun and laugh at a couple on a obvi OkCupid date

and even more stellar, the jelly bean moon sugars at me. She flies and beams and I breathe.

Fuck that. I recant. I slap myself.

Let’s say I live in NYC. Let’s say I was the first person in my family to graduate college. Let’s say I UGH like watching New Girl on Hulu.

This is the difference:

Some see objects in the Earth, where I see lungs. Sky mother falls thru a hole, lands on a turtle.

Hole is my favorite band.

[W obecnej dobie nie możesz być INDem]

Liryka przyrody – fragment
opublikowany w czasopiśmie Out

W obecnej dobie nie możesz być INDem

i pisać o przyrodzie. Obiecałem sobie, że nigdy nie napiszę o przyrodzie. Powiedzmy to
tłustym drukiem, nienawidzę przyrody – do szpiku nią gardzę

mówię publiczności. A sobie powtarzam coś w mikroskali:

Wcale nie gardzę przyrodą. Przestrzeń nurtują myśli – wzgórza mają stopy i lubią,
kiedy je łaskoczemy wzrokiem. Rzeka pożera koryto metaforycznie ale też gulgocze o upływającym dniu. Skarpy pomrukują kiedy o zachodzie przykrywamy je kocami i podśmiechują się z parki żywcem wyciętej z OkCupid

a jeszcze gwiezdniej, landryna księżyca puszcza do mnie oko. Frunie rozpromieniona a ja oddycham.

Srać to. Cofam słowa. Daje sobie w twarz.

Załóżmy że żyję w NYC. Załóżmy że jako jedyny w rodzinie skończyłem studia. Załóżmy że yyy lubię Jess i chłopaki na foksie.

Na tym polega różnica:
Niektórzy widzą na ziemi przedmioty tam, gdzie ja widzę płuca. Matka niebo wpada przez otwór i ląduje na żółwiu.

Hole to moja ulubiona kapela.